მურაკამი, ინერცია და ნებისყოფა

This slideshow requires JavaScript.

იცით, რომ ჰარუკი მურაკამი ყოველ დღე დარბის?

Without a solid base of physical strength, you can’t accomplish anything very intricate or demanding. That’s my belief. If I did not keep running, I think my writing would be very different from what it is now

წყარო

Some day, if I have a gravestone and I’m able to pick out what is carved on it, I’d like it to say this:

Haruki Murakami
1949-20**
Writer (and Runner)
At Least He Never Walked

წყარო 2

ჰარუკი-სან დილით 5 საათზე დგება, უჯდება საწერ მაგიდას და რამდენიმე საათის განმავლობაში მხოლოდ სამუშაოზეა კონცენტრირებული. ნიჭი, კონცენტრირების უნარი და ამტანობა – კარგი მწერლის უდავო თვისებებია. (იხილეთ ჩემი საყვარელი ინტერვიუ)

შემდეგ ვარჯიშობს, მერე კი სახლიდან გადის და დარბის. არაერთ კილომეტრს. წლების განმავლობაში. “ჩაუგდებლად”

ყოველ დღე სულაც არ ეხალისება, მაგრამ ახტება “მაგ” რაღაცას და დარბის. ეს ეხმარება ყოველდღე იცხოვროს. ამას ნებისყოფა ეწოდება.Times_Murakami

ჩემთვის კი სირბილს სხვა ფიზიკური თუ გონებრივი აქტივობები ანაცვლებს. ესაა ვარჯიში, მუსიკა… და სავალდებულო საქმეები, რომლებსაც მაშინვე მოვისვრი, როცა აღარ დამჭირდება. და ყოველ დღე მეც ძალიან მიჭირს. ვერ ვარ მთლად მურაკამი-სანის ნებისყოფის პატრონი. (თუმცა, ამ “დილით” უკვე დავწერე, რომ მინდა საკუთარი ნებისყოფა გავიუმჯობესო.)

ჰოდა, მანამდე კიდევ ერთი პოსტით ადრე დავწერე, რომ არ უნდა მივაქციოთ წარსულს ყურადღება, თუ ის ბორკილებს გვადებს. ასე, რომ ეს პოსტი უფრო მეტად საკუთარ თავს მივუძღვენი. აი, რატომ:

თუ მე გუშინ რომელმე (ან არცერთი) ჩემი აქტივობა არ “განვახორციელე” (სტილისტურიშეცდომა.ცომ), არ ნიშნავს, რომ ეს უფლებას მაძლევს დღესაც გავაცდინო. საერთოდ, დაუწერელი “კანონი” არსებობს, რომ თუ ერთხელ “ფეხი აგიცდა”, ასეც გაგრძელდება. ეს ეხება ყველაფერს – თუ ერთხელ გააცდინე სამსახური, მეორედაც გააცდენ (რა მოვხიე), თუ ერთხელ შესცოდე რამე, მეორედაც შესცოდავ :)), თუ მოწიე კიდევ მოწევ… თუ ნარკოტიკს გაეკარე, იგივე, თუ ერთხელ უღალატე ვინმეს მეორედაც იზამ და ა.შ…….

იმის თქმა მინდა, რომ ასე არაა.

ვითომ გუშინდელი დღე არც ყოფილა. ის მხოლოდ კალენდარულ ისტორიას შემორჩა. რეალურად არ ყოფილა.

ყოველი დღე ახალი ეპოქაა, ახალი დასაწყისი და ბატონი ჰარუკი იმიტომ არ დარბის რომ გუშინაც ირბინა, არამედ იმიტომ, რომ დღეს თუ არ ირბენს თავს ხელში ვერ აიყვანს, ვეღარ იქნება ის, ვინც უნდა რომ იყოს და ვერ ემონება იმ ცხვარს, გონებაში რომ უზის.

ამის თქმა მინდოდა. დღეს ახალი დღეა, რომელშიც ინერციის ხათრით არაფერი უნდა გავაკეთოთ. სულ არაფერი.

რა მნიშვნელობა აქვს რა ვქენი მე გუშინ? იმის წინ, იმის წინ…

დღეს ახალი შანსი მაქვს.

 

Advertisements

ისტორია და/თუ მომავალი

რა თქმა უნდა, ისეთ პოსტს არ დავწერ 13-14 წლის ასაკში რომ ვგიჟდებოდი ხოლმე და ფორუმებზეც ვნერვიულობდი, მაგრამ მინდა ერთდროულად ვილაპარაკო ისტორიულ გამოცდილებაზე, რომელიც გავლენას ახდენს ჩვენს აწმყოსა და მომავალზე. იქნება ეს პიროვნების თუ სახელმწიფო დონეზე. მოსაწყენად დავიწყე, მაგრამ ასე არ გავაგრძელებ.

ინერცია – ჩემი მტერი.

რატომ მივყვებით ინერციას?
ყოველ წამს ხომ სხვები ვართ, სამყარო ჩვენს გარშემო თითოეულ წამს სასწაულებს სჩადის, ქმნის სიტყვებს, სიცოცხლებს, ვარსკვლავებს, იდეებს, სქემას… ჩვენ კი რატომ ვართ ერთი და იგივე?

1) ადამიანი სოციალური ცხოველია. მე გამზადეს, აღმზარდეს და ათასი საჭირო თუ გამოუსადეგარი ინფორმაცია ჩამიტენეს თავში. ეს იყო ინფორმაცია საზოგადოებაზე, სამშობლოზე, რელიგიაზე, ყველაფერზე. ნებისმიერ შემთხვევაში, ამ ინფორმაციის და გენების წყალობით ვარ ის, ვინც ვარ. ამით იმის თქმა მინდა, რომ ცაში ადამიანს ვერ აღზრდი, მასზე სხვებს აქვთ გავლენა. და იმისათვის, რომ ადამიანი იყოს ადამიანი, მას სჭირდება უკვე არსებულ ადამიანთა ჯგუფი.

2) ვერ ვპოულობ იმ წერტილს, როცა დამოუკიდებლად აზროვნება დავიწყე. ვერც მიზეზს ვერ ვპოულიბ ვერსად. “მე” სად დაიბადა და როდის, არ ვიცი.

ჩავთვალოთ, რომ მე, როგორ მე, ვარ ათვლის წერტილი, ჩვეულებრივი, მოაზროვნე (არა აუცილებლად დიდი მოაზროვნე) ადამიანის მაგალითი. მე კი არ მაქვს რეცეპტი, როგორ შევიქმენი ისეთად, როგორიც ვარ. მიუხედავად იმისა, რომ შემონახული მაქვს ალბათ ათობით დღიური 11 წლის ასაკიდან მოყოლებული, მაინც არ ვიცი რამ შემქმნა დღევანდელ პიროვნებად.

3) ფაქტია – ყველა დღიურში ცალკე ვარ მე, მე-პიროვნება და ის მოვლენები, რომლებიც ჩემ გარშემი ხდება. მე ვაკვირდები მათ, დასკვნებს ვაკეთებ და შესაბამისად ვიქცევი. მოვლენები განაპირობებენ ჩემს ქცევას, მრავალფეროვან ქცევას, მაგრამ ფაქტია – მე უწყვეტი ჯაჭვი ვარ, შემდგარი ადამიანი.

4) აი, ადამიანი რომ ადამიანად იქცევა და უკვე მყარად ფიქრობს, მერე როგორ უნდა მოწყდეს მიღებულ ინფორმაციას, დაიწყოს მათი გადაფასება (რაც აუცილებლად უნდა მოხდეს!) და, საერთოდ, როგორ უნდა მოშორდეს საფუძვლებს, რომელიც მას გუშინდელ დღესთან აკავშირებს? ეს კავშირი ხომ ნებაყოფლობითი უნდა იყოს და არა სავალდებულო.

და სადამდე შეიძლება მოვწყდეთ ამ ჩარჩოებს? და სადამდე შეუძლია ადამიანს წინ წასვლა?… 10251889_10152179867311840_6939927888367980005_n

აი, რა ძალით ჩატენილი შეხედულებები დავანგრიე მე (მცირე ნაწილი):

ა. ადამიანი იბადება ქვეყანაში, მაგრამ იმიტომ, რომ დედამიწის თითოეული სანტიმეტრი რომელიმე ქვეყანას ეკუთვნის. ჩვენ ქვეყნის კი არა, პლანეტის შვილები ვართ. შესაბამისად, მეტი ან ნაკლები რესურსის, შესაძლებლობების ქონა ქვეყნების მიხედვით დიდი უსამართლობაა. მე ვარ სული, რომელმაც რაღაც უნდა გავაუმჯობესო  და ეს საკუთარი თავით უნდა დავიწყო. მე თუ არ გამიმართლა და განუვითარებელ ადგილას მოვხვდი, ვერაფერსაც ვერ ვაკეთებ; სულ რომ არაფერი, ჩემი პოტენციალი შეიძლება სუბკულტურამ (ან კულტურის არარსებობამ) იმსხვერპლოს. სამწუხაროდ, სულებს არ მოყვებათ თვისებების და აზრების სასტარტო პაკეტი, ყველაფერი აქ იქმნება. აუ, ეს სასტარტო პაკეტი რა კარგი რაღაც იქნებოდა…

ბ. ჩემთვის არავის უკითხავს როგორი თვალები, სიმაღლე ან კანის ფერი მინდოდა. Continue reading “ისტორია და/თუ მომავალი”

ოპტიმიზმი + 2

ჯობს ერთ რაღაცას თავის დროზე შევეგუოთ: უმეტესწილად (ზედმეტად უმეტესწილად), ყველაფერი ისე არ მიდის, როგორც ვგეგმავთ. ყველაფერს ვგეგმავ და ოდესმე ყველაფერი მიხდება, ოღონდ არა იმ გზით, რომელიც მე გამოვიგონე. ანას პერსონალური რეჟისორი ჰყავს! რა საამაყოა!!! 9764-092843_L

მამიდასთან სტუმრობა ძალიან მიყვარს. ცხელ ყავასთან და ნაირ-ნაირ ტკბილეულობასთან ერთად იმდენ საინტერესო ამბავს მიყვება ხოლმე, რომ გაგიჟება შეიძლება 🙂 არაფერს იგონებს და არც იტყუება, ამიტომ მეც ერთ, მამიდას მიერ მოყოლილ ამბავს მოგიყვებით, ოღონდ გადამოწმებას ნუ მთხოვთ, ინტერნეტში ვერ მივაგენი.

როდესაც (რუსი?) ექიმები პაციენტთან ჰიპნოზის მეთოდს იყენებდნენ, სრული ცნობისმოყვარეობის გამო ეკითხებოდნენ, თუ რას გააკეთებდნენ მომავალში, ვთქვათ, მომავალი 1 კვირის განმავლობაში. (ახლო მომავალში, რომ გადამოწმება შეძლებოდათ).

წარმოიდგინეთ, წინასწარ ყველა პაციენტმა იცოდა სად იქნებოდა და რას გააკეთებდა, ვთქვათ, 3 დღის შემდეგ!!  Continue reading “ოპტიმიზმი + 2”