Multitaskerებმა რა ვქნათ

თქვენც თუ ჩემსავით კითხულობთ ხოლმე დებილურ სტატიებს თვითმენეჯმენტზე მიხვდებოდით, რომ რვაფეხებს არ გვწყალობენ. აქაოდა მიხედეთ და ერთ რამეს მიაწექით, ფოკუსირდით, გაუმჯობესდით და მეტს მიაღწიეთო.

არადა, ვარსებობთ ადამიანები, რომლებიც ერთდროულად რამდენიმე რამეს და ზოგადად მსოფლიოში ყველაფერს ვაკეთებთ, რომლებსაც გვწყინდება ერთი და იმავე აქტივობით დაკავება, ვერ ვახდენთ კონცენტრირებას და ერთ საქმეზე მუშაობისას სხვა საქმეზე გვეფიქრება, რადგან კიდევ ძალიან ბევრი საინტერესო და ძალიან მაგარი რამე არსებობს და თან სავალდებულო საქმეები მომენტალურად კარგავენ “მუღამს”.

თავს დავდებ ყველას გამოგიცდიათ – ერთი დიდი საქმე რომ გაბარიათ, გამოცდა იქნება, რამე ფეიფერის დაწერა, სამსახურის ინტერვიუ, შეხვედრა თუ რამე მსგავსი, და თან მოსამზადებლად საკმარისზე მეტი დრო გაქვთ. თან ეს რაღაც ერთი დიდი საქმე იმდენად საპასუხისმგებლო და მნიშვნელოვანია, რომ ვერც გარეთ გადიხართ და არც ცხოვრებისეული სიამენი გერგებათ, გონება იმ რაღაცას უტრიალებს და საბრალოდ ოხრავთ და წუწუნებთ. როგორც წესი სცენარი ასეთია ხოლმე: მაინც ბოლო წუთამდე სისულელეებით ვავსებთ დროს და ბოლო რამდენიმე დღესა და ღამეს ვასწორებთ. შედეგი საშუალოა, დრო – გაფლანგული და უსაშველოდ გაწელილი.

ან, სცენარი N 2. სამსახური გაქვთ, ან რაღაც 1 ხდება მთელი დღის განმავლობაში, ისეთი, საშუალო დონის. მთელი დღე ისე ივსება ამ მოვლენით, რომ სხვას ვეღარაფერს ახერხებთ. არადა რომ ფიქრობთ არც თუ ისეთი დაკავებულ-დაღლილები უნდა იყოთ. მაგრამ დრო რაღაცნაირად გადის.

მოკლედ, სიტყვა რომ არ გამიგრძელდეს, საქმე რაშია:

რაც უფრო მეტ რამეს აკეთებთ, დროის აღქმაც იცვლება, დღე ხანგრძლივდება და ყველაფრისთვის გყოფნით 🙂

ან სხვანაირად, რამდენიმე საქმეს თუ არ აკეთებთ, ვერც ერთზე ვერ მუშაობთ ხარისხიანად.

warning: პრიორიტეტების დალაგებაში არ აგერიოთ, ასე თუ ისე მაინც უნდა იცოდეთ ყველაზე მნიშვნელოვანი რა არის დღის განმავლობაში, რომ ენერგია რაღაც შტერობებზე არ დაგეხარჯოთ.

უბრალოდ იმ ერთ პრიორიტეტულ რამეს სხვა საქმეები მიუმატეთ. იმ ერთსაც უკეთესად გაართმევთ თავს, სხვა საქმეებსაც და ბოლოს კმაყოფილებს და ბედნიერებს დაგეძინებათ.

ჰო, ვიცი, ცუდია ერთი მიზანი და ერთი მიმართულება რომ არ მაქვს, მაგრამ დიდი ხნის წინ გადავწყვიტე თავთან ბრძოლის მაგივრად მაქსიმალურად კომფორტულად მოვერგო საკუთარ თავს.

ჩემი აქტივობების წრე ასე გამოიყურება:

საქმეები: სწავლა – სტარტაფი – ონლაინ ბიზნესი – სამსახური.

დროის ფაქტორი:

უნივერსიტეტი – კვირაში 15 საათი; (ამჟამად 40+, ფეიფერებს ვწერ, თან რამდენიმეს ერთად რომ არ მომწყინდეს)

ონლაინ ფრილანსერობისთვის / ბიზნესის აწყობისთვის – კვირაში 15 საათი;

სტარტაფისთვის ცოტა ნაკლები, ზემოთხსენებული მიზეზების და საქმეების გამო – 10 საათი;

ახლა ახალ სამსახურს ვეძებ, დღეში 1-2 საათით (მერე კვირაში 20 საათს ვიმუშავებ).

დასვენება/კეთილდღეობა: მუსიკა-ვარჯიში-გარეთ გასვლა-სოციალიზაცია – ფილმები და ეშმაკის მანქანები

მუსიკა-ხელოვნებისთვის კვირა დღე არსებობს;

ვარჯიში, ფიტნესი, იოგა, სირბილი –  ყოველ დღე, გონებას წმენდს და ფიზიკურად გვაკაჟებს;

გარეთ გასვლაში რას გულისხმობო იკითხავთ. იმას, რომ სახლში და ხალათში გატარებული დღეები მეზიზღება. გარეთ გასვლა სულაც რამდენიმე წუთით ყველაფერს ცვლის, სხვა ენერგიით და აზრებით გვავსებს. დაკვირვებიხართ რა მაგარი იდეები მოგდით მეტროში ან მოგზაურობისას? ან ერთი სული არ გაქვთ ხოლმე სახლში როდის მიხვალთ რომ “აქეთ გორასა წიხლსა ვკრავ?”.

ჰოდა, სულ ვამბობ ხოლმე, რომ ბლოგპოსტებს ჩემთვის ვწერ.

მე მჭირდებოდა ახლა თავისთვის შეხსენება, რომ არაუშავრს თუ 20 წუთში მწყინდება. არაუშავრს, თუ ხალხს ვერ ვუხსნი რატომ მაინტერესებს ა და ჭ, რომ ერთი რამის კეთებისას ასი იდეა მომდის და მერე იმ ას რამეზე ვეძებ ინფორმაციას და ასივეს ვიწყებ. თუ სიტყვა “კომპლექსური” შეიძლება ადამიანს აღწერდეს, მაშინ მე ვარ კომპლექსური. კომპლექსური რვაფეხა.

მერე რა, we are awesome 🙂

მთავარია ძალა მოვიკრიბოთ, საკუთარ თავებს მოვუსმინოთ, სისტემა შევიმუშავოთ და მივყვეთ.

8 ხრიკი პროდუქტიულობის გასაზრდელად

tips (6)ახლა თავის მოსაფხანად არ მცალია.

ამიტომაც შემოვირბინე ბლოგზე დროის გასაწელად და სუპერ მოსაბეზრებელი საქმის გადასავადებლად.

მოსაყოლი კი, იცოცხლეთ, ბევრი მაქვს დაგროვილი.

დღეს პროდუქტიულობის გამზრდელი ხერხების შესახებ მოგიყვებით, მე რომ ვიყენებ. საკუთარ თავსაც გავახსენებ, როგორ უნდა ავიწიო და იქნებ მოვუღო იმ ბოლო, გრძელ და სულელურ “თასქს”, მე რომ მიდევს ცხვირწინ.

1. დილა

ყველაფერი დილით იწყება. აი, როგორი უნდა იყოს დილა (“რომ გლეხისათვის ყოველი სამუშაო და უქმე დღე ნამდვილ დღესასწაულად გადაიქცეს :)” )

ა. ღამესვე ჩამოწერეთ რისი გაკეთება გინდათ;

ბ. გონების თვალით წარმოიდგინეთ რის შემდეგ რას გააკეთებთ. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია.

გ. ძილის წინ ფურცლიდან იკითხეთ, კომპიუტერი/სხვა მოწყობილობა არ დაგაძინებთ;

დ. რაც შეიძლება გვიან აიღეთ ხელში ტელეფონი, დილას ეკრანიან ტექნიკას მოერიდეთ.

ე. ჯობია რადიოს უსმინოთ, ვიდრე ტელევიზორი ჩართოთ.

ვ. მაღვიძარა არ “დაასნუზოთ”!

ზ. უსიამოვნო რამეებზე არ იფიქროთ.

თ. ივარჯიშეთ! თუნდაც ცოტა ხნით!

აი, პოსტი 1

პოსტი 2

ვარჯიში არამარტო “ტანის დასაყენებლადაა” კარგი. ეს უდიდესი სტიმულია გონებისათვის, შეინარჩუნოთ თვითდისციპლინა. თუ მაგრად ივარჯიშებთ, მაშინ ნებისმიერი გონებრივი სამუშაო გამოგივათ. არ ჩააგდოთ არცერთი დღე! ეს საკუთარ თავთან, მესა და გონებასთან ურთიერთობის კულტურაა.

ი. უპირველესად, თავიდან მოიშორეთ ყველაზე რთული საქმეები. რაც ყველაზე მეტად არ გინდათ, ის გააკეთეთ. გახსოვდეთ – დაღლა და წვალება მეორე წუთს არ გემახსოვრებათ. მერე რა, ცოტათი დაიტანჯებით, სამაგიეროდ, მოგვიანებით, საკუთარ თავს მადლობას შესწირავთ 🙂

2. დრო დაუთმეთ საკუთარ თავთან ურთიერთობას.

პირადი სივრცის არსებობა აუცილებელია. ურთიერთობა გაქვთ საკუთარ თავთან? შიფრავთ იმ აზრებსა და იდეებს, რაც მოგდით? რაღაც მიმართულებას აძლევთ თქვენს ფიქრებს და ენერგიას? ამ კითხვებზე პასუხი დადებითი უნდა იყოს, თუ არადა, მაშინ როგორ მუშაობთ საკუთარ თავზე?

თუ არ მუშაობთ, მაშინ როგორ უმჯობესდებით?

და თუ არ უმჯობესდებით, აბა რას აკეთებთ? O_O

წარმოსახვა და აზრები პოტენციური ფიზიკური სამყაროს სურათია. იდეები მოგდით, თქვენ მათი მატერიალიზება და რეალობაში იმპლემენტაცია გევალებათ.  ჩამოწერეთ რისი გაკეთება გინდათ, ჩაწერეთ პერსონალური ვიდეოები, ა.შ.

3. ითამაშეთ თამაში – 30 დოლარი

აი, ეს თამაში. ცოპყრაითი ჩემგან 🙂

4. გადაწყვიტეთ რა შედეგების “დადება” გინდათ და ამისთვის დედლაინები დანიშნეთ

იქნება ეს სერთიფიკატები, გაფორმებული ხელშეკრულება, არ ვიცი, რაღაც ხელშესახები შედეგი, რომლის მიღწევაც გინდათ.

თქვენი საქმიანობა არ  ითვლება, სანამ მას მაგიდაზე არ იხილავთ.

5. თვითგანათლება

მე დავაარსე “უნივერსიტეტი”, რომლის სტუდენტობა სიკვდილამდე მიწერია. მინდა ვფლობდე 5 ენას, ან კარგად ვერკვეოდე… რავიცი, მათემატიკაში, მაინტერესებს ნეიროლოგია ან მინდა ერთ დღეს ხატია ბუნიათიშვილივით ვუკრავდე? ჰოდა, ამისათვის უნდა ვსწავლობდე. აუცილებელი ხომ არაა რომელიმე აუდიტორიაში ვიჯდე და კოლოქვიუმების წინა ღამეს თვალებს ვითხრიდე?! თითქმის ყველაფერს ინტერნეტით ან თქვენითაც ისწავლით.

აი, ჩემი უნივერსიტეტის ფაკულტეტების ჩამონათვალი. იმას ვაკეთებ და იმ ვიდეოლექციებს ვუყურებ, რომლის ხასიათზეც ვარ ხოლმე.

1. Linguistics (English, German, Norwegian, French, Russian, Japanese)

2. Business administration (Entrepreneurship, Practical leadership, Finances and Economics, Management, PR, Math)

3. Arts (A. Music, Composing, Singing, Piano, Music theory, Music production*

B. Fine art & design (Drawing, Sketching)

C. Storytelling and writing

4. Social sciences (Sustainable development, History, Peace studies)

ა.შ. ა.შ. ა.შ. ა.შ. ა.შ.

6. დაიწყეთ

რაც და როგორც არ უნდა გეზარებოდეთ, სასიხარულო ამბავი მაქვს თქვენთვის!

არსებობს ასეთი ფენომენი “ZEIGARNIK EFFECT”, რაც იმას ნიშნავს, რომ გონების მოთხოვნილებაა დაამთავროს დაწყებული საქმე. არ გქონიათ შემთხვევა, რომ რამის კეთებას ვერ ამთავრებთ, გინდათ ბოლომდე მიყვანოთ საქმე, რაც არ უნდა დებილობა იყოს?… ეგაა ჩვენი მეგობარი “ZEIGARNIK”. ასე, რომ, თქვენ მხოლოდ დაწყება გევალებათ. 1, 2, 3….

7. პროგრესის მონიშვნა

ჩაინიშნეთ რომელი საათიდან რომელ საათამდე რა გააკეთეთ, აღნიშნეთ პროგრესი. პატარა დედლაინებიც ჩაასკუპეთ და ყოველი ჩანაწერი პატარა (ან დიდ) სიხარულს მოგანიჭებთ.

8. ერთ რამეზე იმუშავეთ

Multitasking არ ამართლებს…

აი, კიდევ პატარა დახმარებები ჩემი მეგობარი “ENTREPRENEUR” ისგან. (ფეისბუქზეც დაალაიქეთ)

სულ “ZEIGARNIK EFFECT” ის ბრალია ამხელა პოსტი რომ გამომივიდა. აბა, დროებით!

Continue reading “8 ხრიკი პროდუქტიულობის გასაზრდელად”

ჩემი გიჟური მაისის ბოლო დღეები

ბოლო მონაცემები და საქმეები
შევიტანე განაცხადი გერმანიის საელჩოში ვიზაზე და კონსულს 3 გვერდიანი წერილი დავუწერე ჩემი ჩახლართული სიტუაციის კოდირების გამარტივებისთვის :)))

  • შევიტანე განცხადება საფრანგეთის საელჩოში ნორვეგიის ვიზაზე; ამ კეთილმა ხალხმა ნება დამრთო პასპორტი უკან წამომეღო და პირველი ვიზის მიღების შემდეგ დამებრუნებინა უკან! გმადლობთ!!!
  • 28ში პასუხი მეცოდინება!!!
  • 11 დღეში მაქვს პირველი გამოცდა გერმანიაში;
  • ამ კვირის განმავლობაში უნდა ვწერო შუალედური და საბოლოო გამოცდა; კიდევ ერთი შუელედური და კიდევ ერთი საბოლოო გამოცდა…
  • კიდევ უნდა მოვიკლა თავი საბაკალავროს წერით! იმიტომ, რომ გაცილებით რთული საწერია ვიდრე წარომედგინა. რთულია და აუცილებელია დავწერო, თუ მინდა გასულ 4 წელს პატივი მივაგო და დიპლომი ავიღო. ჯობია აქ ვწერდე ვიდრე საზღვარგარეთ, თორემ დარდისაგან გული გამიჩერდება. იყო სხვა მიწაზე, თავგადასავლების სამყაროში და შენ კიდე საბაკალავრო გქონდეს საწერი…. ნამეტანია.
  • კიდევ მაქვს დასაწერი 2 თემა;
  • და კიდევ 3 თემა (საბაკალავრო ნაშრომამდე)
  • უნდა ვიმეცადინო ძალიან, ძალიან ბევრი, რომ იქ მიმიღონ, რისთვისაც ამდენი ვიწვალე.
  • უნდა დავდგა 2 ნომერი გამოცდებისთვის;
  • უნდა მოვემზადო გასაუბრებებისთვის;
  • ვიყიდო ბილეთები და მოვემზადო გზისთვის;
  • უნდა ვიზრუნო იმაზე, რომ არ მოვკვდე გამოცდამდე. მეტიც, ენერგიული და კაშკაშა უნდა ვიყო რომ ხმის ამოღება და ეფექტის მოხდენა შევძლო;
  • თქვენ წარმოიდგინეთ, იმიჯზეც უნდა ვიზრუნო;
  • წინასწარ პედაგოგებიც უნდა შევაბა, დავუკავშირდე, ვიდეოები გავუგზავნო და ა.შ.
  • ახლა ამოვისუნთქოთ და ვიპოვით საკუთარ თავში ძალა და მოტივაცია.

    (ადრეც მითქვამს, რომ პოსტებს, უპირველესად, საკუთარ თავს ვუწერ.)

    ყოველდღე ვუყურებ ჩემს საყვარელ დიზაინერებს, მეწარმეებს, მხატვრებს, მუსიკოსებს, მსახიობებს, მწერლებს… ისინი ქმნიან, ისინი არიან პროდუქტიულები. ყოველდღე მუშაობენ, ყოველდღე რაღაც ახალი ხდება მსოფლიოს ცხოვრებაში და ძალიან ვბრაზობ და განვიცდი, რომ მე ამ სიახლისა და სიცოცხლის ნაწილი არ ვარ. მსოფლიოს კულტურული, ეკონომიკური თუ სოციალური ცხოვრება ჩემს გარეშე მიმდინარეობს. რა თქმა უნდა, ადარდე! დედამიწაზე  7 მილიარდი ადამიანი ცხოვრობს და ჩემი შვილისა და შვილიშვილისთვის ესეც კი სასაცილო რიცხვი იქნება. გესმით რა დონის კონკურენციასა და ენერგიაზეა საუბარი?

    7 მილიარდი სული, და შემიძლია ხაზგასმით აღვნიშნო – ყოვლისშემძლე სული (თუნდაც ეს არ იცოდნენ, ეკიდოთ ან არ სჯეროდეთ) დედამიწელთა ფიზიკურ სხეულში ცხოვრობს და მის რითმს მიყვება, თანაც, ამ წუთას.

    ნახევარს ძინავს, ნახევარს ღვიძავს.

    დიკაპრიო, მადონა, ჯარედ ლეტო – ერთია, მათ სურათებს და ცხოვრებას კი ათიათასობით ადამიანი აკვირდება და “მიყვება”. ასეა.

    მეც ვსქროლავ ინსტაგრამს, ტვიტერს, ფეისბუქის ინტერეს ლისტებს და ვხედავ – რამდენი ადამიანი ათენ-აღამებს, რომ პროდუქცია დადოს, ის იდეები, რომლებიც ტვინში უღიტინებს და რომლებიც ტყუილად არ მოდიან კოსმოსიდან, ფიზიკურ სხეულში გადმოიტანოს, გააცოცხლოს და წარმოგვიდგონოს. ახალი სიმღერა, ალბომი, ტანსაცმელი, შოუ, თეორია, რეფორმა, ინიციატივა, საწარმო…

    და ვბრაზობ, რომ მე ჯერ კიდევ დაბალპროდუქტიულ და დაბალშემოსავლიან შრეში ვმუშაობ, რომელსაც ვალდებულებების მოშორება ეწოდება.

    ეს ვალდებულებები კი ინერციით გადმომეცა და მხოლოდ ბოლო აკორდს დასვამს ჩემი ბაკალავრის დიპლომის გზაზე. ამჯერად მაბრკოლებს, ძალიან მაბრკოლებს.

    მაგრამ, დაე ასე იყოს! იმიტომ, რომ, პირველად უნდა დავაფიქსირო მადლიერება უნივერსიტეტის მიმართ!

    იმიტომ, რომ ჩემს მიმართულებაზე გავიცანი ყველაზე ჭკვიანი ადამიანები, ისინი, რომლებიც მომავალ საქართველოს გამოჭედავენ, რომლებსაც გვერდით დავუდგები და ჩვენ რამეს შევცვლით! ბევრ, ბევრ, ბევრ რამეს!

    იმიტომ, რომ ჩვენი საკონსერვო ქარხნიდან (უკაცრავად, სკოლიდან) გამოსული ვიყავი სულ სხვა ადამიანი და ახლა სხვა ვარ. არა იმიტომ, რომ შტერი ვიყავი – ძალიან კარგად ვსწავლობდი და ჩემს ესსეებზე ყველა გიჟდებოდა. არა, იმიტომ, რომ ვიყავი “სასკოლო ყაიდაზე” გამოჭედილი ბავშვი, მახასიათებდა  ჰომოფობია, ვიყავი ნამეტანი “პატრიოტი”,ბრმა თუ არა, ელამი მორწმუნე, ნაციონალისტი და ყველა უბედურება ერთად. იმიტომ, რომ პირველ კურსზე ჩემს ჯგუფელს ვეკამათე, თუ როგორ სჭირდებოდა საქართველოს (მიწას ჩვენსას და წყალს ჩვენსას) მესიანისტური იდეა გადარჩენისთვის. სირცხვილო! სირცხვილო! სირცხვილო!!!! და არა იმიტომ, რომ ლიბერალური მარცვალი არ იდო ჩემში, არა, იმიტომ, რომ ასე გვასწავლეს და ასე მჯეროდა. მიხარია, რომ სოც. პოლზე ვისწავლე. თუ სადმე უნდა მესწავლა საქართველოში, აქ.

    ჰოდა, მინდა დიპლომი წელსვე ავიღო.

    ახლა კი მინდა, სასწრაფოდ მოვიშორო ნებისმიერი ბორკილი, რომელიც მადევს და გავითავისუფლო დრო და ადგილი ჩემთვის პრიორიტეტული საქმეებისთვის.

    გული მისკდება, რომ ვუყურებ როგორი ინდიფერენტული საზოგადოება გვყავს, როგორი არაპროდუქტიული, როგორი ზარმაცი და ზლაზნია, როგორ უყვარს ყველას კოტრიალი, სიზარმაცე, ტელევიზორი და ფილოსოფოსობა. ამაზე იმდენი მიწერია, არაფერს არ დაგილინკავთ.

    და ეს ცხოვრების შენელებული რიტმი ჩემზეც ვრცელდება. როგორი ნელი და ზანტია აქაურობა!

    როცა ვამბობ, რომ ბოლო კურსზე ვარ, ყველა ულვაშებს აცმაცუნებს კმაყოფილებისგან – ვსიო, უმაღლესი დამთავრებული მექნება, ახლა დავიწყებ მუშაობას, ვიბარტყებ კიდევაც და მოვიწყობ ტკბილ, ზანტ და გემრიელ ბუდეს, სადაც ჩემი ზარმაცი და უმუშევარი დაქალები შემომიბენენ ხოლმე, დავლევთ ყავას, ვიჭორავებთ, თავიდან მიჭირს ბავშვების გაზრდა, თორემ მერე სკოლაში შევიყვან. კონსერვები ვახსენე, ხო? და სადაც ქმარს უნდა ველოდო, თუმცა, აქაური გოგოები სულ ქმარს ელოდებიან, მანამდეც კი, სანამ გათხოვდებიან. შენს ცხოვრებაში ხომ ერთი მამაკაცი უნდა იყოს, მანამდეც სიბნელე უნდა სუფევდეს შენს ბიოგრაფიაში (სისუფთავე – სიბნელე) და მის შემდეგაც ხომ საერთოდ. არა, ერთგულების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს ნამდვილად. სხვა რამეს ვგულისხმობ, რაც მშვენივრად გაიგეთ.

    მაგრამ, არა! ულვაშებს მოწონებისგან ტყუილად აცმაცუნებთ! იმიტომ, რომ მეტი შემიძლია და “უმაღლესის დამთავრება” სწავლის დამთავრებასა და ბიოგრაფიის ნახევარს არ უდრის. არა!!!

    ახლა ხომ დავამთავრებ ბაკალავრიატს, მერე ევროპაში გავიქცევი, ძალიან ბევრს ვიმუშავებ და ვისწავლი, იმიტომ, რომ ვიყო საკუთარი საქმის პროფესიონალი, იმიტომ ვიმუშავებ, რომ საკმარისი თანხა შევაგროვო და ჩემს ყველა გიჟურ იდეას ფრთები შევასხა, იმიტომ, რომ ვიყო მეწარმე, მქონდეს საკუთარი ბიზნესი, საკუთარი სახელი და გვარი, იმიტომ, რომ ჩემს ხმას მოუსმინონ, იმიტომ, რომ განვახორციელო ცვლილებები და ეს სამყარო ოდნავ უკეთესი გავხადო.

    და არასოდეს მექნება სიზარმაცის ბუდე – ოჯახი, არა, მე მექნება ძლიერი, ძლიერი საწარმო ოჯახი, რადგან ჩემი მომავალი ქმარი იქნება ყველაზე განვითარებული, იდეალისტი, დახვეწილი და შემდგარი ადამიანი, ისევე, როგორც მე, და სხვას თვალს ვერ გააყოლებს თუ სიცოცხლე უნდა, და ჩემს შვილებს არასოდეს მივაბარებ კონსერვის ქარხანაში.

    ასეა, თუ ცხლილება გინდა, ბევრი უნდა იმუშაო!

    მე კი მინდა 100 ობით პროექტის განხორციელება – ბიზნეს ქსელების შექმნა. მინდა ვიყო ქალი რობერტ ბრენსონი!

    და დრო, ისევ დრო…

    11 დღე ცოტაა, მაგრამ დღე ერთი ერთეული არაა. ის დაახლოებით 16 “ფხიზელი” საათისგან შედგება, საიდანაც, სულ მცირე, 10 საათი შეგიძლია იმუშაო.

    არ გიხარიათ გაღვიძება?

    მე – კი!

    მურაკამი, ინერცია და ნებისყოფა

    This slideshow requires JavaScript.

    იცით, რომ ჰარუკი მურაკამი ყოველ დღე დარბის?

    Without a solid base of physical strength, you can’t accomplish anything very intricate or demanding. That’s my belief. If I did not keep running, I think my writing would be very different from what it is now

    წყარო

    Some day, if I have a gravestone and I’m able to pick out what is carved on it, I’d like it to say this:

    Haruki Murakami
    1949-20**
    Writer (and Runner)
    At Least He Never Walked

    წყარო 2

    ჰარუკი-სან დილით 5 საათზე დგება, უჯდება საწერ მაგიდას და რამდენიმე საათის განმავლობაში მხოლოდ სამუშაოზეა კონცენტრირებული. ნიჭი, კონცენტრირების უნარი და ამტანობა – კარგი მწერლის უდავო თვისებებია. (იხილეთ ჩემი საყვარელი ინტერვიუ)

    შემდეგ ვარჯიშობს, მერე კი სახლიდან გადის და დარბის. არაერთ კილომეტრს. წლების განმავლობაში. “ჩაუგდებლად”

    ყოველ დღე სულაც არ ეხალისება, მაგრამ ახტება “მაგ” რაღაცას და დარბის. ეს ეხმარება ყოველდღე იცხოვროს. ამას ნებისყოფა ეწოდება.Times_Murakami

    ჩემთვის კი სირბილს სხვა ფიზიკური თუ გონებრივი აქტივობები ანაცვლებს. ესაა ვარჯიში, მუსიკა… და სავალდებულო საქმეები, რომლებსაც მაშინვე მოვისვრი, როცა აღარ დამჭირდება. და ყოველ დღე მეც ძალიან მიჭირს. ვერ ვარ მთლად მურაკამი-სანის ნებისყოფის პატრონი. (თუმცა, ამ “დილით” უკვე დავწერე, რომ მინდა საკუთარი ნებისყოფა გავიუმჯობესო.)

    ჰოდა, მანამდე კიდევ ერთი პოსტით ადრე დავწერე, რომ არ უნდა მივაქციოთ წარსულს ყურადღება, თუ ის ბორკილებს გვადებს. ასე, რომ ეს პოსტი უფრო მეტად საკუთარ თავს მივუძღვენი. აი, რატომ:

    თუ მე გუშინ რომელმე (ან არცერთი) ჩემი აქტივობა არ “განვახორციელე” (სტილისტურიშეცდომა.ცომ), არ ნიშნავს, რომ ეს უფლებას მაძლევს დღესაც გავაცდინო. საერთოდ, დაუწერელი “კანონი” არსებობს, რომ თუ ერთხელ “ფეხი აგიცდა”, ასეც გაგრძელდება. ეს ეხება ყველაფერს – თუ ერთხელ გააცდინე სამსახური, მეორედაც გააცდენ (რა მოვხიე), თუ ერთხელ შესცოდე რამე, მეორედაც შესცოდავ :)), თუ მოწიე კიდევ მოწევ… თუ ნარკოტიკს გაეკარე, იგივე, თუ ერთხელ უღალატე ვინმეს მეორედაც იზამ და ა.შ…….

    იმის თქმა მინდა, რომ ასე არაა.

    ვითომ გუშინდელი დღე არც ყოფილა. ის მხოლოდ კალენდარულ ისტორიას შემორჩა. რეალურად არ ყოფილა.

    ყოველი დღე ახალი ეპოქაა, ახალი დასაწყისი და ბატონი ჰარუკი იმიტომ არ დარბის რომ გუშინაც ირბინა, არამედ იმიტომ, რომ დღეს თუ არ ირბენს თავს ხელში ვერ აიყვანს, ვეღარ იქნება ის, ვინც უნდა რომ იყოს და ვერ ემონება იმ ცხვარს, გონებაში რომ უზის.

    ამის თქმა მინდოდა. დღეს ახალი დღეა, რომელშიც ინერციის ხათრით არაფერი უნდა გავაკეთოთ. სულ არაფერი.

    რა მნიშვნელობა აქვს რა ვქენი მე გუშინ? იმის წინ, იმის წინ…

    დღეს ახალი შანსი მაქვს.

     

    ისტორია და/თუ მომავალი

    რა თქმა უნდა, ისეთ პოსტს არ დავწერ 13-14 წლის ასაკში რომ ვგიჟდებოდი ხოლმე და ფორუმებზეც ვნერვიულობდი, მაგრამ მინდა ერთდროულად ვილაპარაკო ისტორიულ გამოცდილებაზე, რომელიც გავლენას ახდენს ჩვენს აწმყოსა და მომავალზე. იქნება ეს პიროვნების თუ სახელმწიფო დონეზე. მოსაწყენად დავიწყე, მაგრამ ასე არ გავაგრძელებ.

    ინერცია – ჩემი მტერი.

    რატომ მივყვებით ინერციას?
    ყოველ წამს ხომ სხვები ვართ, სამყარო ჩვენს გარშემო თითოეულ წამს სასწაულებს სჩადის, ქმნის სიტყვებს, სიცოცხლებს, ვარსკვლავებს, იდეებს, სქემას… ჩვენ კი რატომ ვართ ერთი და იგივე?

    1) ადამიანი სოციალური ცხოველია. მე გამზადეს, აღმზარდეს და ათასი საჭირო თუ გამოუსადეგარი ინფორმაცია ჩამიტენეს თავში. ეს იყო ინფორმაცია საზოგადოებაზე, სამშობლოზე, რელიგიაზე, ყველაფერზე. ნებისმიერ შემთხვევაში, ამ ინფორმაციის და გენების წყალობით ვარ ის, ვინც ვარ. ამით იმის თქმა მინდა, რომ ცაში ადამიანს ვერ აღზრდი, მასზე სხვებს აქვთ გავლენა. და იმისათვის, რომ ადამიანი იყოს ადამიანი, მას სჭირდება უკვე არსებულ ადამიანთა ჯგუფი.

    2) ვერ ვპოულობ იმ წერტილს, როცა დამოუკიდებლად აზროვნება დავიწყე. ვერც მიზეზს ვერ ვპოულიბ ვერსად. “მე” სად დაიბადა და როდის, არ ვიცი.

    ჩავთვალოთ, რომ მე, როგორ მე, ვარ ათვლის წერტილი, ჩვეულებრივი, მოაზროვნე (არა აუცილებლად დიდი მოაზროვნე) ადამიანის მაგალითი. მე კი არ მაქვს რეცეპტი, როგორ შევიქმენი ისეთად, როგორიც ვარ. მიუხედავად იმისა, რომ შემონახული მაქვს ალბათ ათობით დღიური 11 წლის ასაკიდან მოყოლებული, მაინც არ ვიცი რამ შემქმნა დღევანდელ პიროვნებად.

    3) ფაქტია – ყველა დღიურში ცალკე ვარ მე, მე-პიროვნება და ის მოვლენები, რომლებიც ჩემ გარშემი ხდება. მე ვაკვირდები მათ, დასკვნებს ვაკეთებ და შესაბამისად ვიქცევი. მოვლენები განაპირობებენ ჩემს ქცევას, მრავალფეროვან ქცევას, მაგრამ ფაქტია – მე უწყვეტი ჯაჭვი ვარ, შემდგარი ადამიანი.

    4) აი, ადამიანი რომ ადამიანად იქცევა და უკვე მყარად ფიქრობს, მერე როგორ უნდა მოწყდეს მიღებულ ინფორმაციას, დაიწყოს მათი გადაფასება (რაც აუცილებლად უნდა მოხდეს!) და, საერთოდ, როგორ უნდა მოშორდეს საფუძვლებს, რომელიც მას გუშინდელ დღესთან აკავშირებს? ეს კავშირი ხომ ნებაყოფლობითი უნდა იყოს და არა სავალდებულო.

    და სადამდე შეიძლება მოვწყდეთ ამ ჩარჩოებს? და სადამდე შეუძლია ადამიანს წინ წასვლა?… 10251889_10152179867311840_6939927888367980005_n

    აი, რა ძალით ჩატენილი შეხედულებები დავანგრიე მე (მცირე ნაწილი):

    ა. ადამიანი იბადება ქვეყანაში, მაგრამ იმიტომ, რომ დედამიწის თითოეული სანტიმეტრი რომელიმე ქვეყანას ეკუთვნის. ჩვენ ქვეყნის კი არა, პლანეტის შვილები ვართ. შესაბამისად, მეტი ან ნაკლები რესურსის, შესაძლებლობების ქონა ქვეყნების მიხედვით დიდი უსამართლობაა. მე ვარ სული, რომელმაც რაღაც უნდა გავაუმჯობესო  და ეს საკუთარი თავით უნდა დავიწყო. მე თუ არ გამიმართლა და განუვითარებელ ადგილას მოვხვდი, ვერაფერსაც ვერ ვაკეთებ; სულ რომ არაფერი, ჩემი პოტენციალი შეიძლება სუბკულტურამ (ან კულტურის არარსებობამ) იმსხვერპლოს. სამწუხაროდ, სულებს არ მოყვებათ თვისებების და აზრების სასტარტო პაკეტი, ყველაფერი აქ იქმნება. აუ, ეს სასტარტო პაკეტი რა კარგი რაღაც იქნებოდა…

    ბ. ჩემთვის არავის უკითხავს როგორი თვალები, სიმაღლე ან კანის ფერი მინდოდა. Continue reading “ისტორია და/თუ მომავალი”

    მზიანი დღე და ინტერნეტი

    დღეს 20 აპრილია. გაზაფხულის ერთი მშვენიერი დღე.

    იოსებიძის ქუჩას ხოტბას არ შევასხამ და ჩიტების ჟღურტულის აღწერას არ დავიწყებ. ხომ მიცნობთ…

    ალბათ, გახსოვთ რამდენი პოსტი დამიწერია სოციალურ ქსელებზე. კაი, რამოდენიმე. 2. აი, ეს, და ეს… სხვაგან გაკვრით მიწერია.

    ჰოდა, იმას ვამბობდი, რომ დღეს აღდგომაა, მე თავისუფალი დრო მაქვს (არც ისე…), სტუმრად არ წავსულვარ და სახლში დავრჩი სამუშაოდ.

    დაახლოებით 6 საათის წინ გავიღვიძე, ჩემთვის უჩვეულოდ ადრე, 11 საათზე. რაში გაინტერესებთ. დღის გეგმა დაახლოებით ასე გამოიყურებოდა – გერმანული, ვარჯიში, საბაკალავროზე მუშაობა და კიდევ რაც მინდა, სულო და გულო, საქმე არასდროს გამომელევა.

    ჰოდა, ჩავრთე კომპიუტერი. გარეთ ცხოვრება ჩქეფს, მე კი შენელებული კადრივით ვზივარ.

    აი, რატომ:

    სოციალური ქსელები დროის მოსპობის ერთადერთი პრობლემა არაა. პრობლემა მთლიანი ინტერნეტია.

    1. კომპიუტერი ღლის თვალებს, და არამარტო თვალებს… უკვე 3 ჭიქა ყავა დავლიე. (არც ძილი მაკლია, არც არაფერი…)

    tatt

    2. გვაკარგვინებს დროის შეგრძნებას. ამას რაღა მტკიცება უნდა.

    3. ინტერნეტი გვთავაზობს ერთმანეთისგან ისეთ განსხვავებულ სერვისებს, როგორიცაა ონლაინ კურსები (აქვე გაეცანით კურსერას, აივერსითის, უდემისმითს და Khan-ს), თუ გასართობი გვერდები. ეს ინსტიქტია! რა თქმა უნდა დიდი სიამოვნებით “ჩამოსქროლავ” გვერდებს, სავარჯიშოების წერას ნამდვილად ჯობს. (იმ წუთას მაინც). ხოდა თავს ძალა მაქსიმალურად უნდა დაატანო რომ ყურადღება მოიკრიბო. რა რთულია!

    4. ისეთი მოდუნებული ხარ, რომ შენელებული კადრივით იქცევი. არადა კომპიუტერი რომ გამორთო, უცებ მოხვალ აზრზზე.

    5. ყოველთვის “აპრავებ” კომპიუტერის ჩათულ მდგომარეობას. “აქ ლექსიკონია და მჭირდება”, “ეს წიგნი უნდა ვიშოვო”. რაღაც მანკიერი წრეა, რომელსაც თავს ვერ აღწევ. თეორიულად კი შეიძლება ოფისის ქირაობაც არ დაგჭირდეს, რადგან არსებობს დახურული ჯგუფები, არაა საჭირო პირადად შეხვდე ადამიანს, რადგან არსებობს სკაიპი, ა.შ.  მაგრამ იმას რა ვუყოთ, ინტერნეტს “აზრზზე მოდი ბიჭოს” და “საქმეს მიხედე. ახლავე!” ფუნქცია რომ არ აქვს!

    6. კინოები, მუსიკა, ჩვენი საყვარელი სელებრითები და ბიზნესმენები (მე ასეთებიც მყავს 🙂 ), ყველანი ინტენეტში არიან. (ვის რა ეცვა წითელ ხალიჩაზე, სად დაისვენა ნიკოლ შერზინგერმა, რაო იმან რა დადო…) არადა თვითონ არ სხედან და დადებილებულ მდგომარეობაში სხვების ქორწილის სურათებს არ ათვალიერებენ.

    ერთ დღესაც უნდა დავიდეს ჩვენამდე, რომ ასეთი დღის რეჟიმით შანსი არ გვაქვს რამეს მივაღწიოთ. იმიტომ, რომ ჩვენი გონება პასიურ განზომილებაში  ძევს!

    7. ვინც ამბობთ, რომ თქვენ არ გაწუხებთ იგივე პრობლემა, მატყუარები ხართ! ინტერნეტზე დამოკიდებულება ყველა იმ ადამიანის პრობლემაა, ვისაც დიდხანს უწევს ჯდომა, სწავლობს ან “საოფისე” საქმეები აქვს.

    8. იმას რა დავა უნდა, რომ მაგნიტივით გიზიდავს, სულ ფიქრობ ” ახლა ამას გავაკეთებ და გამოვრთავ”.. ან რამე მაგდაგვარი.

    ხოდა, ვაღიარებ, რომ ინტერნეტზე ვარ დამოკიდებული. და ამ დამოკიდებულებას ისევე უნდა ვებრძოლო, როგორც მწეველები – ნიკოტინის სურვილს.

    წინასწარ მოვიფიქრებ რატომ ვრთავ კომპიუტერს, რა საქმე მაქვს კონკრეტულ გვერდზე და რამდენი ხანი დამჭირდება.

    უკვე 5 საათი გახდა და მალე შებინდდება.

    ერთი შეხედვით, მზიანი და იდეალური დღე, რომელშიც ყველაფრის მოსწრება და დიდი სიამოვნების მიღება შეიძლებოდა, სხვა 1000 ბით დღეს დაემსგავსება (თუკი, ამდენი დრო საერთოდ გვაქვს).

    მეც მინდა კარიბის ზღვაზე დასვენება და ისეთ სახლებში ცხოვრება, არქიტექტურულ ბლოგებზე რომ დებენ ხოლმე.

    ახლა კი მხოლოდ თვალები მეხუჭება.

    გავალ, ფეხით გავივლი.

    აი, ეს წამი

    image

    ახლა საკუთარ ოთახში ვზივარ, თვალში ფერადი, ღია ფერის კედლები მხვდება. ეს ჩემი ფიზიკური ადგილსამყოფელია, ჩემი გეოგრაფიული სივრცე.
    კიდევ ვხედავ საკუთარ თმას, ცხვირის მცირე ნაწილს, თითებს, რომლებითაც პლანშეტზე ტექსტს ვკრეფ და საბანგადაფარებულ მუხლებს.
    17 თებერვალი გათენდა. განუმეორებელი დღე, რადგან ყოველი დღე რაღაც დოზით განუმეორებელია. 2014 წლის 17 თებერვალი აღარ დადგება. ჩვენს წელთაღრიცხვაში მაინც.
    დედამიწამ კიდევ ერთხელ დაარტყა მზეს საპატიო წრე, პლანეტის დასავლეთ ნახევარსფერო საზიზღარი ორშაბათის დადგომისთვის ემზადება. აქ კი უკვე გათენდა.
    სადღაც ჩანჩქრები გრუხუნებენ, ტყეებში ჩიტების (და მაიმუნებისაც 🙂 გნიასი და ჟივილ-ხივილი ისმის, სადღაც ლავა თუხთუხებს, არწივი დაფრინავს, ფოთოლი ვარდება, ტომის ბელადი კოცონს ანთებს,  ჩვენ კი დედამიწის პატარა ადგილას ვართ შეყრილები და ჩვეულებრივი, კაპიტალისტური დღისთვის ვემზადებით. ვინ როგორ.
    დღეს ათასობით ბავშვი დაიბადება და ათასობით ადამიანი გულამოსკვნილი იტირებს, მილიონობით ცხოველი ინადირებს და მილიონობით ტელეფონი იწკრიალებს…
    მაინც როგორი მოკლეა დღეები. არაფერი არაა ერთი დღე, როცა  ერთი ადამიანი ხარ. რაც არ უნდა გააკეთო, მაინც უფრო მეტი შეგეძლო. ყველაფერი კი მაინც ძალიან ცოტაა, თუ შენი გადაწყვეტილება ან ქმედება ტალღის პრინციპით არ გადაეცემა სხვებს.

    ამას ვწერ და ჩამესმის ის გამაყრუებელი ხმაური, რომელსაც დედამიწა გამოსცემს, მთელი სიცხადით ვგრძნობ საიდანღაც ჩამოყრილი ჰომოსაპიენსების არსებობას, ნაბიჯებს, სიცილს, ლაპარაკს, სიარულს, მუშაობას, დასვენებას, სიხარულს, დაღლას, სევდას, სირბილს, ძილს, სიმღერას, გულისცემას.

    მხოლოდ ეს წამი არსებობს და სულ ასე იქნება.
    და ისიც წარსულია.
    მომავალი კი ის მომენტია, რომელიც გვაწყობს. ჩემთვის მომავალი ის წუთია, როცა გავიფიქრებ, რომ ყველაფერი მაქვს, რაც მინდოდა.
    5 წამის შემდეგაც მომავალია, მაგრამ ის არ მაწყობს და არაფრად ვაგდებ.

    მე ერთი რაღაც ვიცი. ესაა კონტაქტი საკუთარ თავთან. და მხოლოდ ასე დაიჭერთ იმ წამს, ახლა რომ გრუხუნებს, თქვენთან ერთად თუ მის გარეშე.

    მილიარდობით ადამიანი სუნთქავს, დადის, ჩქარობს თუ ნეტარებით იზმორება.
    მაგრამ ცოტა თუ გრძნობს იმას, როგორ დადიან მანქანები, ცოტა თუ აქცევს ყურადღებას ფეხის თითოეულ ნაბიჯს, სუნთქვას, საკუთარი ცხვირის წვერს თუ იმ ფიზიკურ მდგომარეობას, რომელშიც იმყოფება.  წარმოიდგინე, რომ ფილმის პერსონაჟი ხარ, მაგრამ ფილმს ფონად შენი სხეულის ხმა ადევს.

    გათენდა ის დღე, რომელიც ამტკიცებს, რომ ყველაფერი მოსწრებადი და შესაძლებელია, რადგან აქ ვართ, ამ დედამიწაზე,  არაამქვეყნიური გონი გვაქვს და რადგან ვიღაც სრულად ტკბება სიცოცხლით, ე.ი. ეს ჩვენც შეგვიძლია, ეს ჩვენც უნდა გავაკეთოთ.
    ქვეყნიერება მხოლოდ ამ წამს არსებობს და თითოეულ წამს თავიდან იქმნება, რადგან წამზე უფრო ხანგრძლივი არაფერი გამოგონილა.

    დღეს კი, ვეცდები, იმაზე უკეთესი გავხდე, ვიდრე ვარ. გავუმჯობესდე, გავძლიერდე და იმ წამს, როცა შესაძლებლობის წინაშე ვიდგები, თავაწეული შევხვდე. ესაა დღეს ჩემი გეგმა.

    დილა მშვიდობისა!
    image

    image

    image

    image

    image

    image

    image

    Congratulations!

    გილოცავთ კიდევ ერთი ახალი დღის დადგომას!

    რა შეგვიძლია გავაკეთოთ  ახალ დღეს: რა თქმა უნდა, ის ჩვენ არ გვეკუთვნის, გამოცდები ახლოვდება და დღევანდელ დღეს თუ არ დაიწყებ მომზადებას, ნიშნები მინიმუმ ხასიათს გაგიფუჭებს, შესაბამისად, ხასიათი ძვირფასი არდადეგების დღეს გაგიფუჭდება. რატომღაც ყველას მომავალი უნდა გვიყვარდეს, ვიდრე აწმყო, ამიტომ, იმ დღეს უფრო ცოდოები ვართ, როცა ნიშანი არ მოგვეწონება, ვიდრე ახლა – როცა დასვენება  გვინდა და ვალდებულები ვართ მზან დღეებში სქელ-სქელტანიანი “ქსეროქსები” ვაბულბულოთ.

    და რას გილოცავთ…  Continue reading “Congratulations!”